Weblog
Klik hier om een reactie te plaatsen.
Dag 26: Lunteren klinkt meer als bos
Dag 29: Thuis
We openen het hek van het weilandje midden op de camping. Een kleine miscommunicatie leidt ertoe dat Julia al bokkend langs de caravans rent. Zou ze weten dat het vandaag de laatste dag is? Gelukkig verlaat Julia ons niet, maar staat ze te genieten van het malse gras aan de andere kant van het campingveld. Het is de laatste dag van de ezeltocht en dat voelt vreemd aan.
Vier weken, 230 kilometer en naar schatting 300 enquêtes verder, hebben we nu wel een idee hoe de bewoners van de Veluwe het gebied beleven. In het begin van de tocht omschreven wij het Veluwegevoel met bos en heide. Dit beeld klopt zeker, maar is ondertussen wel verrijkt.
De NoordWest-Veluwe kenmerkt zich vooral door het behoudend karakter met kerkse invloeden. Daarbij komt dat de blik is gericht op water en bos. Voor de bewoners van Midden-Veluwe betekent de Veluwe vooral bos, heide en een beetje intensieve veehouderij. De Veluwezoombewoners voelen zich duidelijk onderscheidend van de Veluwe, ze hameren dan ook op hun Veluwezoomgevoel. Het onderscheidende zit hem dan in het glooiende landschap. Het Veluwegevoel van de bewoners rond het Nationaal Park de Hoge Veluwe beperkt zich voornamelijk tot het Hoge Veluwegevoel.
Zo blijken er toch wel verschillen te zitten tussen het Veluwegevoel van de bewoners. Er is echter een grote overeenkomst: de grote waardering voor de natuur en het landschap van de Veluwe.
Deze laatste dag zitten we midden in de weilanden van het Binnenveld. Voor ons geen Veluwe meer, maar de campingeigenaar vindt dat dit toch wel echt bij de Veluwe hoort. We weten niet of de buren er ook zo over denken, maar het is een positief teken dat ze graag bij de Veluwe willen horen.
Ezel Julia staat nu in haar eigen weiland in Epe te genieten van haar welverdiende rust. Wij zijn terug bij de Nederrijn in Wageningen. Hemelsbreed heel wat kilometers van elkaar verwijderd, maar we zijn allemaal weer thuis op de Veluwe.
Foto's
